Feye

         16 November 2023

         Afscheid Feye Remmerswaal

Helaas hebben we afscheid moeten nemen van een van de Natrappers van het eerste uur: Feye Remmerswaal. De man van het gebak bij de koffie; de penningmeester die er streng op toezag dat iedereen voor de fietsdag inclusief de lunch betaalde; die met Kerst geld genoeg over had voor een gezellige borrel bij het vuur van de open haard.  
Ouderdom komt met gebreken. Feye wist daar alles van. Bikkelhard voor zichzelf fietste hij alle tochten mee. De Natrappers gaan stug door! Dat deed Feye dus ook. Maar al jaren in reservetijd, zoals hij zelf zei.
Feye kon zich enorm opwinden over steeds weer moeten af- en opstappen omdat er iets niet goed ging in de uitgezette route. Heerlijk als je dat van tevoren al zag aankomen. Af en toe waren er hilarische momenten die meestal goed zijn afgelopen: Feye remde eens iets teveel af op de helling van een brug waardoor een rijtje fietsers achter hem een voor een omkukelden. Of Feye die voor een trekker in de verte alvast opzij ging; hij kwam met zijn wiel in het zand en viel tegen een hek aan. Gelukkig net een stukje zonder prikkeldraad. Intussen hebben we allemaal een e-bike. Dat is lekker doorfietsen. Dan hoorden we Feye de hele weg roepen: “jullie gaan te snel! Niet harder dan 18!”
Nederland is mooi. We fietsen door de levende schoolplaten van lang geleden; door de ruige duinen van Zuid-Holland; langs de grote meren, oude boerderijen en fraaie Hollandse molens; door uitgestrekte polders en door nieuw groen zoals het Bentwoud en de Nieuwe Driemanspolder.
Al fietsend leren we van de natuur. De verhalen onderweg gaan over futen en fazanten; over hazen en ganzen; over planten en soorten gras; over dotterbloemen en kattenstaarten; over Lakenvelder koeien; en ook de grutto en de kardinaalsmutsstippelmot van Feye kwamen voorbij.
De Natrappers gaan hem missen. Zijn gebak bij de koffie; zijn gezag over het geld; zijn bijzondere manier van fietsen; zijn verwensingen bij een onverwacht keerpunt in de route; zijn mooie verhalen over planten en dieren; zijn “18!”; en zijn kardinaalsmutsstippelmot.
De grutto is gevlogen.

       

      

  

 

      

Rondje van de baas

Cor de weg, en wij Peter R even kwijt.

Zo, de nieren zitten weer op hun plek. Wat een hopeloze klinker straten zeg, daar in oud Delft en oud Voorburg! 

Dat was weer een mooie route van (Rob en) Cor, door Zoeterwoude Dorp en Weipoort en naar Zoetermeer. En o wat baalde Cor dat hij zelf de route in het Westerpark even kwijt was. We hoorden de A12, maar waar was nou die verdomde brug ook alweer? Onbedoeld genoten we van het groen, intussen meer kilometers fietsend dan de bedoeling was. Eenmaal over de Balijbrug reden we door het Balijbos langs Pijnacker om via de Bieslandsekade naar de Markt in Delft te rijden. Ineens waren we Peter R kwijt. Hij bleek achteraan rustig aan te doen om zijn accu te sparen voor de terugweg, en was zelf al op weg naar de (verkeerde) lunchlocatie. Afijn, goed dat er mobieltjes zijn!

We waren al eens eerder in het Konings Huys. We vonden het indertijd al wat duur; daarom vandaag maar een wat goedkoper gerecht gekozen. Gezellig als vanouds zaten we binnen te genieten, ook van de bui die intussen net Delft passeerde. We fietsten daarna langs de Vliet, door oud Voorburg en langs het spoor weer richting Voorschoten. We hebben het (vrijwel) droog gehouden, stevig windje tegen en mee, een mooi rondje van zo’n 60 km uit en thuis.  Jammer uiteraard dat Fred en Feijen er niet bij konden zijn.

 

 EINDE